به گزارش سایت پیشکسوتان پرسپولیس ، اوسمار ویرا در رختکن و پیش از شروع نیمه دوم، دست به تغییرات مهمی زد. سروش رفیعی و اوستون اورونوف که گفته میشد با درد و ناراحتی بدنی مواجه هستند، از ترکیب خارج شدند و مرتضی پورعلیگنجی و محمد خدابندهلو جای آنها را گرفتند. با این تصمیم، پرسپولیس نیمه دوم را با سه مدافع مرکزی آغاز کرد؛ اتفاقی که نه در دوران سرمربیگری خود اوسمار در این فصل سابقه داشت و نه در دوره وحید هاشمیان دیده شده بود.
سرخپوشان با آرایش ۳-۴-۳ وارد زمین شدند؛ ترکیبی متشکل از پورعلیگنجی، ابرقویی و کنعانیزادگان در قلب خط دفاع. در میانه میدان، باکیچ و خدابندهلو بهعنوان دو هافبک مرکزی ایفای نقش میکردند و دنیل گرا و میلاد محمدی در نقش وینگبکهای راست و چپ به کار گرفته شدند. در خط جلو نیز امین کاظمیان و امیرحسین محمودی بهعنوان دو بازیکن کناری و یک مهاجم نوک، ساختار هجومی تیم را شکل میدادند.
از دقیقه ۷۵ و با ورود محمدحسین صادقی، تغییرات تازهای اعمال شد. صادقی جانشین کاظمیان شد و بهعنوان گوش راست بازی کرد. دقایقی بعد و با خروج دنیل گرا، صادقی یک خط عقبتر رفت و در نقش وینگبک راست قرار گرفت. همزمان رضا شکاری هم از دقیقه ۷۵ وارد زمین شد و در سمت چپ خط حمله به میدان رفت تا محمودی به گوش راست منتقل شود.
با وجود این جابهجاییها و تغییرات تاکتیکی، پرسپولیس نهتنها بهتر از نیمه اول نشد، بلکه در مجموع تنها دو یا سه موقعیت جدی گلزنی خلق کرد. سرخها خوششانس بودند که یکی از همین موقعیتها به اعلام پنالتی و گل تساوی انجامید، اما این سیستم نه توان پیروزی داشت و نه حتی برای حفظ نتیجه مساوی و گرفتن یک امتیاز کافی بود. پس از گل تساوی، پرسپولیس در مرکز زمین عملاً کنترل بازی را از دست داد و ناتوانی در حفظ توپ و مدیریت جریان مسابقه، با اشتباهات دفاعی تکمیل شد؛ اشتباهاتی که باعث شد سرخها مقابل فولاد ۱۰ نفره، دو گل دیگر دریافت کنند.
این شکست که سومین باخت پرسپولیس در فصل جاری و در عین حال سنگینترین آنها بود، بهوضوح نشان داد تغییرات اوسمار در جریان مسابقه، حداقل از نظر جابهجایی نفرات و تغییر سیستم، نتیجه مطلوبی نداشته است. مهمتر از آن، این بازی تأکید کرد که چرخش به سمت سیستم سهدفاعه، برای پرسپولیس کارآمد نیست.
نگاهی به گذشته نیز همین موضوع را تأیید میکند. فصل قبل و در دوران گاریدو، پرسپولیس پس از چند هفته آزمون و خطا میان سیستمهای ۱-۴-۱-۴، ۴-۴-۲ و ۴-۲-۳-۱، در نهایت با آرایش ۴-۲-۳-۱ به ثبات رسید. در دوره کوتاه حضور کریم باقری روی نیمکت، سیستم تیم به ۴-۴-۲ با دو هافبک تدافعی تغییر کرد. هرچند در یک مسابقه مقابل ذوبآهن دوباره به سیستم مورد علاقه گاریدو بازگشت، اما با حضور کارتال، همان ۴-۴-۲ حفظ شد و تغییری در آن ایجاد نشد.
در فصل قبلتر، که نیمفصل نخست با یحیی گلمحمدی و نیمفصل دوم با اوسمار سپری شد، پرسپولیس تقریباً همیشه با سیستم ۴-۲-۳-۱ بازی میکرد؛ آرایشی که گاهی بهعنوان ۴-۱-۴-۱ هم شناخته میشد. تنها تجربه جدی سهدفاعه در آن فصل، به بازی خانگی مقابل استقلال خوزستان برمیگردد که با تصمیم یحیی انجام شد و نتیجهای جز تساوی ۲-۲ نداشت؛ مسابقهای که یکی از نشانههای افت تیم در هفتههای پایانی دوران حضور او بود.
دو فصل قبل از آن نیز پرسپولیس فقط در سه دیدار از سیستم سهدفاعه استفاده کرد که حاصلش تنها یک پیروزی بود. در نیمفصل اول، بازیهای برابر گلگهر و مس رفسنجان با تساوی یکیک به پایان رسید و در نیمفصل دوم، دیدار مقابل نساجی با برد ۳ بر ۱ همراه شد. حتی پنج سال پیش، زمانی که قهرمانی پرسپولیس پیش از پایان فصل قطعی شده بود، استفاده از سیستم سهدفاعه در بازی برگشت مقابل گلگهر، نتیجهای جز تساوی ۳-۳ به همراه نداشت.
نکته جالب اینکه در دوره چهارساله سرمربیگری برانکو ایوانکوویچ و همچنین نیمفصل حضور کالدرون، پرسپولیس حتی یکبار هم با سیستم پایه سهدفاعه وارد میدان نشد. آمارها نشان میدهد در شش سال اخیر، سرخها فقط یکبار با این سیستم به پیروزی رسیدهاند و این بار هم تجربه اوسمار در نیمه دوم دیدار مقابل فولاد، مهر تأییدی بود بر ناکارآمدی این مدل بازی.
حالا گفته میشود اوسمار پس از این آزمایش ناموفق، از دیدار سهشنبه دوباره به سیستم قبلی بازخواهد گشت و پرونده بازی با آرایش سهدفاعه، حداقل در مقطع فعلی، بسته خواهد شد. در مجموع به نظر میرسد این ساختار تاکتیکی نه با ویژگیهای بازیکنان پرسپولیس سازگار است و نه با هویت فوتبالی این تیم؛ موضوعی که بار دیگر ثابت کرد سهدفاعه، نسخه مناسبی برای سرخهای پایتخت نیست.
شما هم می توانید در مورد این خبر نظر بدهید